Związek Polskich Artystów Plastyków Okręg Szczeciński serdecznie zaprasza na otwarcie wystawy malarstwa Janusza Zigmanskiego pt. IMPAST
Wernisaż 10 luty 2026r. ( wtorek ) o godz. 17:00
miejsce: Galeria ZPAP „Koński Kierat„,
ul. Koński Kierat 14, Szczecin
Janusz Zigmanski
(ur. 1973, Człuchów)
Janusz Zigmanski jest polskim artystą malarzem, który od 1987 roku konsekwentnie rozwija własny język artystyczny. Jest absolwentem Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Koszalinie (1993) oraz Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, gdzie w 2018 roku uzyskał tytuł licencjata na Wydziale Malarstwa i Rzeźby. Studiował pod kierunkiem prof. Janusza Jaroszewskiego oraz prof. Janusza Merkela.
Twórczość Zigmanskiego obejmuje zarówno malarstwo abstrakcyjne, jak i portret – od realizacji hiperrealistycznych po formy celowo przetworzone, zdeformowane i ekspresyjne. Artysta nie traktuje portretu jako prostego odwzorowania fizyczności, lecz jako próbę uchwycenia wewnętrznego świata człowieka: emocji, napięć, psychiki i indywidualnego doświadczenia istnienia. Intensywna kolorystyka oraz dynamiczna forma służą tu budowaniu wielowymiarowej narracji o kondycji ludzkiej.
Malarstwo Janusza Zigmanskiego charakteryzuje się złożonością i wielowarstwowością. Forma, kolor i symbolika współtworzą obrazy o silnym ładunku emocjonalnym i intelektualnym. Artysta często podejmuje wątki duchowe, etyczne i egzystencjalne, czego wyrazem są cykle takie jak „Siedem grzechów głównych” oraz „Dekalog / materia ducha”. W tych realizacjach abstrakcyjne struktury stają się narzędziem refleksji nad uniwersalnymi wartościami, moralnością oraz aktualnością religijnych i etycznych archetypów we współczesnym świecie.
Abstrakcyjne kompozycje Zigmanskiego pełnią rolę nośników emocji, nastrojów oraz przeżyć duchowych. Brak jednoznacznej figuracji otwiera pole do indywidualnej interpretacji, angażując widza w aktywny proces odczytywania sensów i konfrontacji z własnymi emocjami. Intensywne barwy, często zestawiane kontrastowo w ciepłych i zimnych tonach, mogą symbolizować napięcia psychiczne, sprzeczności i wewnętrzne rozdarcia.
Artysta nie ogranicza się wyłącznie do płaszczyzny obrazu. W swojej praktyce malarskiej wprowadza elementy przestrzenne, reliefowe oraz instalacyjne, poszerzając tradycyjne rozumienie malarstwa. Dzięki temu jego prace zyskują dodatkowy wymiar – stają się bardziej immersyjne i oddziałują na widza nie tylko wizualnie, lecz także emocjonalnie i intelektualnie.
Twórczość Janusza Zigmanskiego to konsekwentne poszukiwanie nowych form wyrazu oraz głębokie zanurzenie w ludzkie doświadczenie. Jego obrazy funkcjonują na styku tradycji i nowoczesności, reinterpretując klasyczne tematy w kontekście współczesnych wyzwań i pytań egzystencjalnych. Dzieła te nie oferują jednoznacznych odpowiedzi, lecz zapraszają do refleksji, analizy i osobistego dialogu z materią obrazu.
IMPAST
Wystawa malarstwa Janusza Zigmanskiego
Wystawa IMPAST koncentruje się na materialności obrazu – jego ciężarze, fakturze i fizycznej obecności. Tytułowy impast, rozumiany jako gęste, reliefowe nakładanie farby, staje się w twórczości Janusza Zigmanskiego nie tylko zabiegiem technicznym, lecz przede wszystkim językiem wypowiedzi malarskiej. Farba przestaje być wyłącznie nośnikiem koloru; zyskuje rangę materii, która buduje napięcie, zapisuje gest i utrwala emocję.
W malarstwie Zigmanskiego powierzchnia obrazu nigdy nie jest neutralna. Struktura, warstwa i ślad pędzla funkcjonują jako równorzędne elementy kompozycji. Impast ujawnia proces powstawania dzieła – każdy nałożony fragment farby staje się świadectwem decyzji, impulsu i czasu. Obraz nie jest tu iluzją przestrzeni, lecz obiektem o wyraźnej, niemal rzeźbiarskiej obecności. Widz nie tylko patrzy, ale doświadcza obrazu jako formy materialnej, reagującej na światło i ruch.
Artysta od lat eksploruje napięcie pomiędzy formą a emocją, figuracją a abstrakcją. W cyklu prezentowanym na wystawie IMPAST szczególnego znaczenia nabiera relacja pomiędzy strukturą malarską a portretem. Twarze, sylwetki i fragmenty postaci wyłaniają się z gęstej materii, jakby kształtowały się w procesie nieustannego budowania i rozpadu. Deformacje i zgrubienia farby podkreślają fizyczność wizerunku, ale jednocześnie wskazują na jego niestabilność – tożsamość jawi się tu jako coś, co podlega ciągłym przekształceniom.
Biograficzny wymiar tej praktyki widoczny jest w konsekwentnym zainteresowaniu artysty człowiekiem jako podmiotem doświadczenia. Zigmanski traktuje malarstwo jako przestrzeń zapisu emocji, pamięci i napięć egzystencjalnych. Gęsta materia malarska staje się metaforą doświadczeń, które osadzają się w ciele i psychice. Każda warstwa farby może być odczytywana jako ślad czasu – zapis przeżyć, konfliktów, ale i momentów skupienia oraz refleksji.
Kolor w prezentowanych pracach pełni funkcję zarówno ekspresyjną, jak i symboliczną. Kontrastowe zestawienia ciepłych i chłodnych tonów budują dramaturgię kompozycji, wzmacniając odczucie wewnętrznych napięć. Impast pogłębia ten efekt: światło zatrzymuje się na wypukłościach farby, wydobywając z powierzchni obrazu subtelne niuanse i zmienne relacje tonalne. W rezultacie obraz zmienia się wraz z perspektywą patrzenia, pozostając w stanie ciągłego „stawania się”.
Wystawa IMPAST jest zaproszeniem do doświadczenia malarstwa w jego najbardziej materialnym wymiarze. To opowieść o obrazie jako obiekcie, który posiada wagę, strukturę i własną energię. W pracach Janusza Zigmanskiego materia malarska staje się równocześnie zapisem gestu i narzędziem refleksji nad ludzką kondycją. Gęstość farby, jej nagromadzenie i pęknięcia prowadzą widza ku pytaniom o trwałość, pamięć i ślad, jaki pozostawia po sobie każde doświadczenie.
proj. graf.: J. Zigmanski