Forma | Porcelana | Dźwięk | Światło | Przestrzeń

 

Wystawa „Usłyszeć codzienność” jest zwieńczeniem wieloletniego projektu artystyczno-badawczego, którego oś stanowi próba uchwycenia tego, co w naszej egzystencji najbardziej ulotne, a jednocześnie najbardziej wszechobecne: dźwięków i struktur dnia powszedniego. Jaki ładunek emocjonalny niesie ze sobą szum miasta, brzęk naczyń czy rytm naszych kroków? Jak brzmi faktura porcelany, szkła czy pleksi?

Wystawa zaprasza do wielozmysłowego dialogu, w którym tradycyjny materiał – porcelana – spotyka się z interaktywną sferą dźwiękową, a rzeźbiarskie formy ze szkła czy pleksi stają się metaforą ludzkich zmagań. Poprzez interaktywność ekspozycja przestaje być zbiorem statycznych elementów. Widz staje się współtwórcą – manipulując dźwiękiem, odkrywa, jak wizualne bodźce współgrają z kojącymi lub drażniącymi tonami naszej codzienności.

Drabina (Wstępowanie)

Praca odwołuje się do archetypu drabiny – łącznika między sferą ziemską a niebiańską. Zainspirowana biblijnym snem Jakuba, ale też muzycznym pojęciem Tonleiter (gama), instalacja bada proces „wstępowania” w codzienności. Każdy szczebel to wyzwanie, decyzja, krok ku lepszemu „ja”. To droga obarczona ryzykiem upadku, egzystencjalny lęk i nadzieja. Szczeble, wykonane z gipsu akrylowego o kamieniarskim charakterze, są efektem żmudnej pracy warstwowej. Powstawały w procesie „wędrówki twórczej” – każdy kolejny element był odpowiedzią na poprzedni, tworząc unikalny zapis drogi w nieznane.

 

Przezwyciężanie

Instalacja rzeźbiarska będąca wizualnym zapisem walki z materią i piętrzącymi się trudnościami. Przestrzeń jest podzielona kruchym szkłem i nieuchwytnym światłem. Przezroczyste tafle wzmacniają blask, który symbolicznie „łamie” opór niewidzialnej materii. Praca ta mówi o sile determinacji i o tym, jak światło (idea, nadzieja) potrafi nadać nowe znaczenie temu, co wydaje się nieobecne, a równocześnie dominujące.

 

Trawy

Instalacja wykonana ze szkła akrylowego, która przenosi ciężar narracji na relacje światłocieniowe i tektonikę materii. Zestaw elementów tworzy przestrzenną kompozycję będącą zaproszeniem do czystej wrażeniowości, gdzie interpretacja zależy wyłącznie od stanu emocjonalnego odbiorcy.

Dźwięki codzienności

Instalacja opierająca się na interakcji między multiplikowaną formą ceramiczną a sferą audytywną. Nagromadzone elementy porcelanowe to rzeźbiarskie portrety uszu znajomych i bliskich, połączone z dźwiękami ich codzienności. Choć te odgłosy często spychane są do podświadomości, realnie kształtują nasz dobrostan. Ich artystyczna reinterpretacja pozwala na nowo zdefiniować naszą relację z rzeczywistością.

 

Projekt plakatu: