Po otwarciu odbędzie się o godz.17.00

„… gadanie o rysunku…” z Autorem.

 

Barwność grafitu i złudne efekty nieznanych struktur oraz zagubienia w rysunkowym samospełnieniu.

Mój dorobek artystyczny ma zróżnicowaną formę. Główną dziedziną mojej artystycznej wypowiedzi jest GRAFITOWY RYSUNEK.

Rysunek jest wizualnym przesłaniem

Moje prace są najczęściej figuratywne, nie odcięte od wieloletnich tradycji a oparte na formalno-znaczeniowych eksperymentach. Ten eksperyment jest często grą formy sięgającej po teatr rysunku a więc jego przekazu treści.

 

Poruszane zagadnienia w moich pracach miały zawsze dwojaki charakter: z jednej strony interesował mnie portret jako obraz osobowości oraz wyraz stanu psychicznego, dalej ciało ludzkie, jego kondycja, jego ruch, pozycja, z drugiej zaś strony formalny eksperyment polegający na zgłębieniu wiedzy o materiale grafitowym. Postawiłem sobie za zadanie uchwycenie tego, co nieuchwytne i przekazanie tego poprzez seryjne traktowanie tematu. Między innymi grymas czyli notatka chwili lub chwilowa reakcja twarzy na działanie z zewnątrz.

 

Wybierając rysunkowy temat wiodący, zajmuję się często pracami cyklicznymi. Dotyczyły i dotyczą one wybranego problemu i ukazują próbę ustosunkowania się do niego rysunkową formą autonomicznej wypowiedzi twórczej. Serie prac przedłużają jakoby myśl przewodnią i pozwalają mi się bardziej zagłębić w wypowiedź rysunku. Kompozycja serii prac pozostaje bardzo długo otwarta, co pozwala mi na permanentne wariacje formalne. Nie zapominam o detalu twarzy i studiuję go tak długo aż staje się on początkiem charakteru portretowanego.

I to jest moim konceptem wystawy. Obejmuje on prezentacje tematycznych cykli rysunkowych w dużym formacie i często nie związanych ze sobą merytorycznie. Przy czym widz jest prowokowany do tworzenia własnego opowiadania o tym jak i w jakich grupach te prace są prezentowane. Widz przyjmuje czynną rolę współtworzenia całości aranżacji.

 

Moje rysunki zawierają czynnik zabawy formą, jej monochromatyzm a jednocześnie jej zagadkową barwność. Pokazuję ludzi w maskach a jednocześnie je zdejmuję. Maska zaś, pojawiająca się często u ludzi jest swoistą społeczną formą mimi-gry. Często przebijana jest przez prawdziwy wyraz emocjonalny, przede wszystkim przez część oczną. Tak więc język mimiczny jest językiem dublowanym tekstu i podtekstu udawanych i prawdziwych uczuć.

Dr. Piotr Sonnewend

………………………………………………

Urodził się w 1953 r. w Poznaniu. W 1979 r. ukończył studia na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, następnie odbył praktykę scenograficzną u prof. Józefa Szajny w Teatrze Studio w Warszawie. W 2019 r. uzyskał stopień doktora sztuki przy Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Od 1981 r. mieszka i tworzy w Niemczech. Brał udział w licznych wystawach w Polsce i za granicą (m.in. w Poznaniu, Warszawie, Krakowie, Bułgarii, Belgii, Niemczech, Holandii, Austrii i we Włoszech). W latach 1985–2014 zrealizował ponad 30 scenografii dla teatrów w Niemczech. Jest profesorem wizytującym na uczelniach artystycznych w Poznaniu, Gdańsku, Paderbornie, Augsburgu, Stuttgarcie, Essen, Enschede, Wiedniu, Bernie i Bochum. Tworzy w zakresie rysunku na dużym formacie, litografii i scenografii, inscenizuje performanse. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Poznaniu, Królewskich Muzeach Sztuk Pięknych w Brukseli, Muzeum Paula Rubensa w Siegen oraz w wielu galeriach miejskich i zbiorach prywatnych. Rzeźby i obiekty są usytuowane w miejscach publicznych w niemieckich miastach Schöppingen, Heek-Nienborg i Ahaus.

…………………….……………………..